Make your own free website on Tripod.com

Ότι προηγείται αποτελεί διαφημιστικό υλικό και δεν αφορά τη σελίδα


 

 

 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΛΙΟΝΤΟΣ

Τροποσφαιρική διάδοση (1995)

 

 

Νίκος Σταμπάκης

 

ΑΠΟΞΕΣΗ

 

Το άνυδρο βότσαλο μιαν ηλιαχτίδα ροκανίζει

Το κρύο κούτσουρο επίσης

Μες στο τηγάνι του φακού η αχτίδα γίνεται υγρή ομελέττα

Που την κατασπαράσσουν φλόγες γυάλινες

Κι ο σκελετός του ήλιου τρίζει σαν ταινία που δεν λέγει να εφαρμόσει

Στην μπομπίνα

Γιομάτη οπές στις θέσεις των προσώπων

Ο σκελετός του ήλιου βάφει τους αρμούς του με σκουριά

Για να μην τρίζουν

Αλλά το τρίξιμο μεσολαβεί μεταξύ πέπλου σκουριάς

Και αρμών

Και δεν τελειώνει

Ώσπου το φως στύβεται σε σπειροειδή

Και άδειο φλοιό Σελήνης

Που το κάμνει γαργάρες

Και φτύνει

Κι ευτύς υψούται φασολιά που απλώνει τα κλαριά της και χαράσσει

Καμπούρα από χρυσάνθεμα

Και νεφών τεφροδόχες

 

Τα χρυσάνθεμα πασπαλίζουν την Γη

Της γίνονται σαράκι

Κι ο ωκεανός κοιτάζει εντός του και βλέπει μοναχά την κεντρική σφαίρα

     κενού

Έκπληχτος αναφωνεί Σφαίρα Κενού και κάθε φθόγγος γίνεται εξ ίσου

                   κενός δορυφόρος

Μέχρις που όλος ο ωκεανός να είναι μι’ άπνοη αύρα ψαριών οστών

             σκαριών

Που τα ρουφά ο κρεμαστός άνεμος σε σχήμα ψόφιου κουμπαρά

Φουσκώνει εκρήγνυται σε ηλεχτρόνια π’ αλληλοαναιρούνται

 

Τι ακατονόμαστη φαγούρα στα σπλάγχνα των ξυπνητηριών

Τα γρανάζια τους δέρνονται

Και γυρίζοντας χάνονται μες στο ίδιο το κέντρο τους

Σαν φαλάκρα που μπλέκεται μες σε δίνη που χαράσσεται πάνω της

Από νύχι γαμψό

 

Το χαβιάρι συνθλίβει τον άρτο μες στον κοίλο του κόρφο

Και μορφώνει κλίμακα που διπλώνεται ως την ανυπαρξία

Οι γαλέτες σπαράσσουν αρουραίους εκ των έσω

Και τυλίγονται ευθύς μες στις γούνες των, σαν κυρίες ακριβές, λάγνες

       πλην διαισθανόμενες

Την μαινομένη—καίτοι αναστρέψιμη—τριβή χρόνου έρπουσα προς

       αγκαθωτή κουδουνίστρα  

Κράζουσα είναι ως ομφάλιον βαρίδι

 

Το ηλεχτρικό φως καταπίνει μια κάμαρη

Σωρεύοντάς την σ’ αδιαφανή λαμπτήρα

Μες σ’ αυτήν είμ’ εγώ κι είσαι εσύ

Που ζούμε σε βιβλίο κινουμένης άμμου

Με μάτια αντεστραμμένα από τα δίοπτρα

Δάκρυα που καθρεφτίζουν άλλα δάκρυα

Μπρος μας περνούν καλπάζοντες αόριστοι που χάνονται προς ανατολάς 

            (ή δυσμάς;)

Σε λέξεις που τις γδέρνουν τα σπιρούνια

Μέχρις που ν’ απομείνουν καύκαλα κουφά

Κι ο παλαιός των μυελός κάμνει των σπιρουνιών την λάμψη

Μα είναι κι άλλοι εδώ

Τόσοι ομφάλιοι λώροι που ρουφάν μανάδες

Με τους εσώτερους κόσμους των

Μες στον καθένα εκ των οποίων ένα χαύνο βότσαλο

Να τρώγει αχτίδες

Ένα γουδοχέρι οπού κοπανά βελάσματα

Ένα κουπί που θάλασσες στερεύει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19/6/2005

 


Ότι ακολουθεί αποτελεί διαφημιστικό υλικό, ξένο προς τη σελίδα


Free Web Page Hit Counter
tooth whitening